De Rollen Omgedraaid! Deel 1

Iedere dag werk ik met en lees ik over mensen die geconfronteerd worden met onzekerheid, tegenslag en verdriet. Mensen bij wie het lijf door middel van pijn, trauma, ziekte en psyche niet meewerkt zoals zij het zich hadden voorgesteld. Geen mens is hetzelfde in wat hem overkomt en geen mens reageert hetzelfde op wat hem overkomt. Soms heb ik bewondering voor mensen. Dan vind ik het bijzonder hoe ze tegenslagen overwinnen of nieuwe werkelijkheden accepteren. Vaak voel ik compassie en soms ook onbegrip voor de weg die mensen wel of niet kiezen. Daarbij besef ik me dat het oordeel dat ik over deze mensen vorm gebaseerd is op mijn eigen referentiekader en ervaringen. Ik tracht in ieder geval altijd compassie te voelen voor die mens, die het om wat voor reden dan ook niet lukt om vrede te hebben met zijn lot en een voor hem zinvolle invulling te geven aan zijn leven.

Dit jaar is het mijn beurt om, hopelijk tijdelijk, geconfronteerd te worden met een aantal fysieke problemen. Het heeft me verrast hoe ik op deze zaken heb gereageerd. Wat het met me heeft gedaan en de paniek en angst die ik heb gevoeld. Via deze weg wil ik mijn ervaringen delen en hoop ik dat het bijdraagt bij mijn inlevingsvermogen in de mensen die ik in mijn omgeving, professioneel en privé, ontmoet. Iedereen leeft zijn eigen leven en voert zijn eigen persoonlijk strijd. Van buiten is vaak niet te zien wat er in iemand omgaat. Omdat iedereen anders is en andere wensen heeft, zal elke tegenslag een andere impact hebben op het individu. We blijven echter allemaal mensen en ik geloof wel dat er een aantal gelijke thema’s zijn waar mensen op hun eigen manier mee worstelen. Omdat deze thema’s overeenkomen zijn we toch in staat om ons in te leven in de ander, begrip te hebben, en trachten de ander te ondersteunen in zijn proces.

Mijn eerste belevenis.

Vorig jaar heb ik besloten om mijn gebit onder handen te laten nemen. Ik had nog drie melktanden. Al jaren was ik in gesprek met de tandartsen over deze melktanden. Hoe lang blijven ze nog zitten. Wat gebeurd er als ze eruit vallen. Wat zijn de opties. Twee van de 3 begonnen steeds wat losser te zitten de afgelopen jaren, maar ze bleven toch eigenwijs zitten. Uiteindelijk heb ik er in overleg met de tandarts voor gekozen om een permanente oplossing voor de toekomst na te streven. Dat betekende een traject met beugel, melktanden eruit en implantaten met kronen erin. Een traject van anderhalf tot twee jaar was de inschatting.

Het traject met de beugel heeft voornamelijk ongemak gegeven. Na iedere bijstelling vaak enkele dagen tot twee weken last van mijn tanden en een zeurende hoofdpijn. Daarnaast veel ongemak bij eten en geen plezier hebben in uit eten gaan met mijn partner. Wanneer alles klaar is hebben we wat in te halen ?.

In januari was het tijd voor de volgende stap in het proces. Melktanden eruit en implantaten erin. Alle drie in 1 sessie trekken en plaatsen. Na de eerste verdoving kreeg ik een soort van paniek aanval. Van buiten probeerde ik rustig te blijven. Ademhalen. Handen ontspannen. Van binnen was het enige waar ik aan dacht: “Ik moet hier weg, dit is niet goed. Waar ben ik aan begonnen”. Ik moest moeite doen om niet op te staan uit de stoel of in tranen uit te barsten. Gelukkig werd ik langzaam rustiger en verliep het geheel verder voorspoedig. Geen problemen leek het verder. Of toch!?
Na de eerste nacht voelde mijn gehemelte wat gevoelig en branderig aan en het leek of ik een soort zweertjes ontwikkelde. Deze klacht werd de tweede dag erger en de derde dag leek mijn gehemelte permanent in brand te staan. Mijn hele gehemelte was rauw en leek een soort zweer. Eten ging bijna niet. Alles wat in aanraking kwam met mijn gehemelte maakte de pijnklachten erger. Ook lucht. Ik had permanent het gevoel of ik hap extra hete sambal had genomen. De implantaten leken echter geen probleem te geven.

Na enkele dagen en vervelende nachten nam ik contact op met de tandarts. Is dit normaal, wat heb ik. Ik kreeg het gevoel alsof mijn gehemelte aan het wegrotten was. De dag voordat ik contact opnam met de tandarts zat ik ’s nachts in tranen op mijn bed. Het was bijna niet uit te houden en ik begon me ernstig zorgen te maken. De eerste stap was de bijlagen van medicatie doornemen. Daarna voorzichtig op internet kijken. Wat kan het zijn. Op internet kwam ik alleen maar rampscenario’s tegen. Niet iets waar je erg rustig van wordt.

De tandarts was enigszins verrast van de reactie van mijn gehemelte. Hij vroeg of ik misschien mijn mond verbrand had door te heet te eten. De implantaten zagen er echter goed uit. Advies: Goed schoonhouden en afwachten. Niet heel bevredigend. Na twee dagen bleken de klachten alleen maar toe te nemen. Na weer een nachtelijke inzinking, nogmaals contact opgenomen met de tandarts. De tweede keer geen leuke boodschap, maar wel een duidelijke diagnose passend bij mijn klachten. Necrose van het gehemelteslijmvlies. Een bekende complicatie bij het plaatsen van verdovingen die incidenteel voorkomt. Helaas echter niks aan te doen. Hersteld uit zichzelf na een paar weken. Het stelde me gerust dat het een bekend beeld was, dat maakte de klachten niet minder erg, maar de catastroferende gedachten die ik had kon ik daarmee wel tot rust brengen.

In de daaropvolgende dagen stabiliseerde het beeld en na enkele weken herstelde mijn gehemelte zich. Het branderige gevoel nam af en ik kon steeds beter eten.

Het is gek om te ervaren hoe snel je vergeet. Op het hoogtepunt van de klachten wist ik niet waar ik het zoeken moest van de pijn en het brandende gevoel. Dat kan ik me nu echter niet goed meer voorstellen. Wat me het meeste is bijgebleven is de angst en onzekerheid die ik heb ervaren. Wat is er aan de hand? Wat is het beloop? Komt het wel goed? Wat kan ik eraan doen? Elke dag voelde als een eeuwigheid. Dat kan ik nog wel terughalen.

Doordat mijn gehemelte al enige tijd weer hersteld is en ik me de pijn niet goed meer kan herinneren, maar wel de angst en onzekerheid, lijkt het of ik me heb aangesteld. Was het wel zo erg? Ik kan me herinneren dat ik behoorlijk van slag was en heel bezorgt over een goede afloop. Nu alles weer goed is, vraag ik me af waar ik me zo druk over heb gemaakt. Uiteindelijk was tijd de belangrijkste factor. Zoals zoveel in het leven, moet je sommige tegenslagen gewoon doorleven. Je probeert grip te krijgen op de situatie door dat te doen, wat het beste lijkt voor een optimaal herstel. Verder is het hopen op een goede afloop of vaak accepteren dat je het moet doen met de nieuwe werkelijkheid of je nou wil of niet.

Menno